« فيلميار – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ FilmYar ]
‫صحنه ۱ تابستان، ساحل دریا
‫یک ماشین در یک کوچه‌ی بن‌بست.
‫زنی روی صندلی عقب از خواب بیدار می‌شود.
‫هان؟
‫عکس از من؟
‫بفرمایید.
‫ببخشید که اینقدر طول کشید.
‫مرد جوان احساس ناراحتی ‫می‌کند و ساحل را ترک می‌کند.
‫در همین حین، همان موقع...
‫در قدیم، مردها با قایق‌های ‫کوچک ماهیگیری می‌کردند.
‫همسران و فرزندانشان قایق‌ها را بدرقه ‫می‌کردند و برای خدایان و بودا دعا می‌کردند
‫برای سلامتی مردان و صید ‫فراوان، به امید دریاهای آرام
‫و هوای خوب.
‫آنهایی که شوهران و پدرانشان ‫را در دریا از دست می‌دادند
‫در سوگی عمیق فرو می‌رفتند،
‫اما فقر و زندگی سخت این اجازه را نمی‌داد.
‫پس از سه سال سوگواری،
‫مجسمه سنگی بودا را روی ‫تپه‌ای نزدیک دریا می‌گذاشتند
‫و هر روز به آن آب تقدیم می‌کردند
‫همراه با گل، و روزهایشان را ‫به دعا برای روح او می‌گذراندند.
‫سلام.
‫اهل همین‌جایید؟
‫نه، یکی از اقوامم اینجا زندگی می‌کنه.
‫کی اومدید؟
‫چهار روز پیش؟ پنج روز؟
‫آهان، پس حتماً خیلی حوصله‌تون سر رفته.
‫نباید تنها میومدین اینجا.
‫اما
‫نمی‌دونم چرا دلم نمی‌خواست هیچ کاری بکنم.
‫چرا؟
‫چطور بگم...
‫بیخیال. ببخشید.
‫اغلب بهم میگن خیلی حرف می‌زنم.
‫ولی جای قشنگیه.
‫نمی‌دونستم همچین جایی وجود داره.
‫آره، منم خوشحالم که اومدم.
‫حسش خیلی بهتر از چیزیه که ‫تو آپارتمانم تصور می‌کردم.
‫واقعاً. دوباره حس زندگی دارم.
‫آره، راست میگی.
‫کاش این حس تا ابد ادامه داشت.
‫یکی می‌خوای؟
‫نه، ممنون.
‫مادر من اینجا به دنیا اومده.
‫خیلی وقت پیش حدود یک سال اینجا زندگی کردم.
‫پس خاطراتت زنده شده؟
‫یه جورایی داستان ترسناکیه، اشکالی نداره؟
‫بگو.
‫خیلی وقت پیش، اون طرف اون دماغه،
‫یه چیزی که بهش میگن «دوزائمون» ‫تو تور یه قایق ماهیگیری گیر کرد.
‫چی؟
‫یک جسد.
‫و وقتی رفتم بندر ببینمش، ‫سر تا پاش سفید بود.
‫سوراخ‌های بینی و دهنش پر از جلبک بود.
‫یه ماهیگیر؟
‫نه، یک زن. که یه بچه بغلش بود.
‫خیلی وحشتناک بود.
‫بچه نصفش اسکلت شده بود.
‫اختاپوس‌ها درست زیر اون دماغه لونه می‌کنن،
‫و وقتی دسته‌جمعی حمله می‌کنن، سریع ‫جسدها رو تبدیل به اسکلت می‌کنن.
‫این بیشتر از اینکه ترسناک باشه، غم‌انگیزه.
‫درسته.
‫به نظر خوب میاد.
‫هر کاری می‌کنم، انگار هیچی درست پیش نمیره.
‫تا حالا آدمی بدشانس‌تر از خودم ندیدم.
‫فکر می‌کنی هیچکس از تو بدبخت‌تر نیست؟
‫تا جایی که من می‌دونم.
‫پس تا حالا به کسی خیانت کردی؟
‫چی، به این یهویی؟
‫یه گپ خودمونیه.
‫بستگی داره خیانت رو چطور تعریف کنی.
‫فکر کردم اگه تنها بیام یه همچین ‫جایی و همین‌جوری بشینم،
‫دیگه به چیزی اهمیت نمیدم و حالم بهتر میشه.
‫می‌دونی، مادرم همیشه می‌گفت
‫که بی‌حوصلگی باعث پرورش تخیل میشه.
‫باشه.
‫ولی به نظرم این طرز فکر اشتباهه.
‫وقتی آدما وقت آزاد زیادی دارن، ‫زیاد فکر می‌کنن و افسرده میشن.
‫هوم، شاید.
‫برای همین فکر کردم به جاش باید چیکار کنیم.
‫چطوره خودمونو اونقدر مشغول ‫کنیم که نتونیم به هیچی فکر کنیم؟
‫زیادی مشغول بودن هم آدمو افسرده می‌کنه.
‫آره، درسته.
‫پس به نظر تو چیکار باید کرد؟
‫شاید یه چیز خوشمزه بخوریم؟
‫ما
‫یا می‌تونی یه سفر اینجوری ‫بری و هیچوقت برنگردی،
‫یه جای دیگه از نو شروع کنی، و ‫وانمود کنی یه آدم دیگه‌ای هستی.
‫اوه.
‫یا می‌تونی دوباره به دنیا ‫بیای و کلاً یه آدم دیگه بشی.
‫اینقدر جدی نگیرش.
‫به نظرم همین‌جوری که هستی خوبی.
‫هان؟
‫لازم نیست کس دیگه‌ای باشی.
‫همین‌جوری که هستی دوست‌داشتنی‌ای.
‫آدم خوبی هستی.
‫هی، می‌دونی...
‫- شما اول بگو. ‫- بفرمایید.
‫می‌دونی از اینجا تا اون افق چقدر راهه؟
‫ببخشید، ولی جوابشو می‌دونم.
‫کمی بیشتر از ۴ کیلومتر.
‫آهان، پس می‌دونستی.
‫ولی ۴ کیلومتر باورش سخته.
‫فکر کنم به قدت بستگی داره.
‫این فقط یه ضریب خطاست.
‫می‌شه ۴ کیلومتر شنا کرد ‫تا به اونجا رسید، نه؟
‫شنا بلدی؟
‫البته.
‫برگردیم؟
‫آره.
‫فردا می‌ری ساحل؟
‫احتمالاً بعد از ناهار.
‫...نشون می‌ده که طوفان خیلی شدیدتر شده.
‫دو تا دونده از خط گذشتن! ۱۰ ‫به ۸، با اختلاف دو امتیاز عقبن!
‫تابستون هنوز تموم نشده!
‫دسر می‌خوری؟
‫اوه، میتسومامه؟
‫آره.
‫بوی دریا می‌ده.
‫اوه، خوشمزه‌ست.
‫عمه‌م الان ۶۰ سالشه ولی هنوز ‫تو اقیانوس غواصی می‌کنه.
‫- غواص آماست؟ ‫- آره.
‫بعضی وقتا جلبک تِنگوسا جمع ‫می‌کنه تا ژلاتین آگار درست کنه.
‫آهان راست می‌گی، از دریا میاد.
‫آره، تِنگوسا رو می‌جوشونن و ‫بعد سردش می‌کنن تا آگار ببنده.
‫باندت کو؟
‫بازش کردم.
‫چطوری زخمی شدی؟
‫با چرخ خیاطی.
‫به نظر دردناک میاد.
‫می‌خوام یه کم شنا کنم.
‫احتمالاً سرده.
‫آره، ولی فردا دارم برمی‌گردم خونه.
‫چی، به این زودی داری می‌ری؟
‫ظاهرم خوبه؟
‫آره.
‫شناگر خوبی هستی.
‫تو راهنمایی جزو بهترین‌ها بودم.
‫ماهی‌ها رو دیدی؟
‫چی؟
‫ماهی‌ها رو.
‫اصلاً ندیدمشون.
‫خوبی؟
‫لبات کبود شده.
‫مال تو هم همین‌طور.
‫می‌خوای بریم بیرون؟
‫نه، هنوز نه.
‫ماهی‌ها کجان؟
‫از اون طرف رفتن.
‫دیدمشون!
‫صدات رو نمی‌شنوم.
‫یه عالمه بودن.
‫یکیشون این‌قدی بود.
‫اون‌ورتر!
‫می‌بینم که اوضاعت رو به راهه.
‫خب، ادامه بدیم.
‫خب. بسیار خب، از اونجایی که کارگردان ‫و فیلمنامه‌نویس امروز با ما هستن،
‫می‌خوام طبق برنامه، بیشتر با ‫جلسه پرسش و پاسخ پیش بریم.
‫اول از همه، نظر شما چی ‫بود پروفسور اوئونوما؟
‫از نظر ذهنی چالش‌برانگیز نبود،
‫بلکه فیلمی بود که حواس ‫آدم رو تحریک می‌کرد،
‫انگار می‌تونستی با تمام وجودت حسش کنی.
‫شاید بشه گفت خیلی جذابه.
‫یه چیز شهوانی توش هست،
‫به نظرم یه جور فیلم نفسانی بود.
‫متوجهم. ممنون.
‫خب بچه‌ها. کی اول می‌پرسه؟
‫بفرمایید.
‫من رشته‌م فیلمنامه‌نویسیه.
‫حتماً وقت‌هایی پیش میاد که فیلم اون ‫چیزی نیست که تو فیلمنامه تصور کردین.
‫لطفاً بگید اولین بار که این فیلم ‫رو دیدید چه حسی داشتید.
‫اولین بار که دیدمش، امم...
‫فکر کردم حتماً فیلمبرداری صحنه ‫زیر بارون سخت بوده، و...
‫خب، راستش...
‫و اینکه من استعداد زیادی ندارم.
‫بفرمایید.
‫ممنون برای امروز.
‫من اول شنیدم فیلم درباره سفره و ‫فکر کردم حال و هوای شادی داره.
‫ولی این فیلم فضای نسبتاً تاریکی داشت،
‫و راستش، من درکش نکردم.
‫می‌خواستم بدونم چرا تصمیم ‫گرفتید همچین محتوایی بسازید.
‫من اهل یه جزیره کوچیکم،
‫و زادگاهم رو دوست نداشتم. حس می‌کردم به ‫اونجا تعلق ندارم، برای همین به توکیو اومدم...
‫(به درخواست کارگردان، فیلمنامه‌ای ‫بر اساس این عنوان نوشتم)
‫مانگای «صحنه‌هایی از کنار ‫دریا» اثر یوشیهارو تسوگه
‫(چند سال از نوشتنش می‌گذره، ‫ولی هنوز به سفر فکر می‌کنم.)
‫(انگار از وقتی وطنم رو ترک ‫کردم، همیشه تو سفر بودم.)
‫من یه کارگردان جویای نامم.
‫به نظرم داستانی بود درباره آدم‌هایی ‫که نمی‌تونن همدیگه رو درک کنن،
‫برای همین خیلی روم تأثیر گذاشت.
‫منم همیشه می‌خواستم تو فیلم‌هام ‫تنهایی رو به تصویر بکشم.
‫می‌خواستم از کارگردان راهنمایی بگیرم.
‫فکر نمی‌کنم کسی وجود ‫داشته باشه که تنها نباشه،
‫برای همین هیچ‌وقت به فیلم ‫ساختن ازش فکر نکردم.
‫داشتم به کلمه «خلوص» فکر می‌کردم.
‫الان دارید چیز جدیدی می‌نویسید؟
‫بله، ولی خیلی خوب پیش نمی‌ره.
‫در مورد چیه؟
‫در مورد نینجاهاست.
‫به نظر سخت میاد.
‫بله، از خیلی جهات.
‫این روزا اوضاع و احوالت چطوره؟
‫یه کم بهتر.
‫خوبه.
‫ولی سختمه روی کار تمرکز کنم.
‫اینقدر جدی نگیرش.
‫برای عوض شدن حال و هوات یه سفری برو.
‫- ببخشید منتظر موندید. ‫- نه، اوه، ممنونم.
‫اینم دستمزد امروزتون. ‫لطفاً رسید رو امضا کنید.
‫می‌بینمت.
‫- ممنونم. ‫- ممنون.
‫حالتون خوبه؟
‫- خوبی؟ ‫- خوبم.
‫این واقعاً خوبه.
‫خوشمزه‌ست.
‫چی توشه؟
‫همسایه‌م امروز صبح بهم چندتا شلغم داد.
‫آهان، شلغم، پوره شده؟
‫آره.
‫با یه کم زنجبیل و چیزای دیگه به روشی ساده.
‫چی شده؟
‫ببخشید.
‫اگه دوستش نداری، لطفاً...
‫نه بابا...
‫شما دوتا خیلی شبیه همید، عجیبه.
‫خب، بالاخره دوقلو هستن دیگه.
‫شما دوقلویید، درسته؟
‫بله، من کوچیک‌تره هستم.
‫- ببخشید. ‫- مشکلی نیست.
‫اینا مال پروفسور اوئونوما بودن؟
‫یه زمانی خیلی درگیرشون شده بود.
‫هیچ‌وقت نمی‌دونستم.
‫اگه دوست داری چندتاشو با خودت ببر خونه.
‫چی، جدی می‌گید؟
‫خلاص شدن ازشون خیلی سخته.
‫توی اون جعبه اونجا بیشتر ‫هست. اوه، الان میارمشون.
‫ممنونم.
‫اشکالی نداره؟
‫آره، چند روز پیش هم یه ‫دانشجو چندتاشو برد خونه.
‫که اینطور.
‫مواظب باش.
‫صبر کن، مواظب باش. می‌ندازیش.
‫یکی برنمی‌داری؟
‫نه، ممنون.
‫- مطمئنی؟ ‫- بله.
‫هنوزم واقعاً نمی‌تونم باور ‫کنم که پروفسور فوت کرده.
‫آه، منم همین حس رو دارم.
‫متاسفم.
‫من اخیراً صبح‌ها با همچین ‫دوربین‌هایی پیاده‌روی می‌کنم.
‫بله.
‫نه اینکه خیلی عکاسی کنم.
‫فقط برای عوض شدن حال و هوا.
‫بعضی وقتا غافلگیری‌هایی پیش میاد ‫و به نوع خودش سرگرم‌کننده‌ست.
‫فکر کنم می‌شه بهش گفت حس زنده بودن.
‫منظورم اینه که زندگی همیشه خوب نیست،
‫ولی با خودم می‌گم، حالا که هنوز زنده‌ام ‫بهتره ازش نهایت استفاده رو ببرم.
‫برای من؟ نه، واقعاً، لازم نیست.
‫اصرار می‌کنم.
‫خب، پس...
‫خیلی سنگینه.
‫آه، فکر کنم یه سبک‌ترش ‫هم بود. یه لحظه صبر کن.
‫نه، زحمت نکشید.
‫اشکالی نداره.
‫(تو زندگی چیزایی اتفاق میفته که ‫نمیشه با کلمات بیانشون کرد.)
‫(شگفتی و سرگشتگی منو به دوردست‌ها می‌بره.)
‫(می‌خوام تا ابد همونجا ‫بایستم، دور از کلمات.)
‫(اما کلمات همیشه منو در چنگ ‫خودشون می‌گیرن بدون استثنا.)
‫(زندگی روزمره یعنی نام‌گذاری چیزها و ‫احساسات اطرافمون و همرنگ جماعت شدن.)
‫(وقتی اولین بار به ژاپن اومدم، همه چیز ‫اطرافم پر از رمز و راز و ترس بود.)
‫(چیزها و احساساتی که زمانی تازه بودن، ‫حالا تحت سلطه‌ی کلمات دراومدن.)
‫(من در قفس کلماتم.)
‫(شاید سفر یعنی تلاش برای فرار از کلمات.)
‫از اقامتتون لذت ببرید.
‫نفر بعد لطفاً. خوش اومدید.
‫اتاق خالی دارید؟
‫می‌تونم اسم رزروتون رو داشته باشم؟
‫من رزرو ندارم.
‫آهان، متوجهم. یه لحظه لطفاً.
‫متاسفانه امروز کاملاً پر هستیم ‫و نمی‌تونیم ازتون پذیرایی کنیم.
‫خیلی متاسفیم.
‫صمیمانه عذرخواهی می‌کنیم.
‫ببخشید.
‫نفر بعد لطفاً.
‫خیلی متاسفیم، ولی برای ‫امروز کاملاً پر هستیم،
‫و هیچ اتاق خالی‌ای نداریم.
‫- حدس می‌زدم. ‫- خیلی متاسفیم.
‫ببخشید.
‫این جاده رو مستقیم برید بالا ‫و اون طرف‌تر، دور و بر...
‫اینجا تو کوهستان یکی هست ‫که شاید اتاق خالی داشته باشه.
‫- اینجا؟ ‫- بله.
‫اون طرف اون کوه.
‫- باشه. ممنون. ‫- مراقب خودتون باشید.
سی‌نما دریم‌ینگ
‫عصر بخیر.
‫ببخشید.
‫کسی اینجا نیست؟
‫شما کی هستی؟
‫شما صاحب مسافرخونه‌اید؟
‫چی می‌خوای؟
‫اتاق خالی دارید؟ من رزرو ندارم.
‫مشتری هستی؟
‫بله.
‫تنهایی؟
‫بله، تنهام.
‫از این طرف.
‫این مسافرخونه چند وقته که کار می‌کنه؟
‫خیلی وقته.
‫چند وقته؟
‫نمی‌دونم.
‫شغل شما چیه؟
‫راستش من فیلمنامه‌نویس فیلم ‫و سریال‌های تلویزیونی‌ام.
‫جدی؟ اوه.
‫چه جور داستان‌هایی می‌نویسید؟
‫اوه، چه جور که...؟
‫منظورم موضوعات‌تونه.
‫موضوعات؟
‫تو وضعیت نرمال، دوست دارم ‫سریال‌هایی ببینم که طنز هم داشته باشن.
‫منم طنز دوست دارم.
‫ولی اگه همه‌ش کمدی باشه، حال نمیده.
‫به نظرم یه کار خوب
‫اونیه که بتونه غم آدم رو خوب نشون بده.
‫خب، هرجا خواستی بخواب.
‫چراغ اونجاست.
‫صبح بخیر.
‫زود بیدار شدی.
‫اینا رو خریدی؟
‫از اون رودخونه گرفتم‌شون.
‫می‌تونم یه عکس بگیرم؟
‫راحت باش.
‫ممنون.
‫چقدر کار برای انجام دادن هست...
‫برای امروز چه برنامه‌ای داری؟
‫هنوز تصمیمی نگرفتم.
‫اگه می‌خوای کار کنی، ‫می‌تونی از اون استفاده کنی.
‫منم اینو درست می‌کنم، پس نگران نباش.
‫ممنون.
‫برای فیلمنامه اول به داستان فکر می‌کنید؟
‫بله، بدون داستان که کاری از دستم برنمیاد.
‫یه فکری به ذهنم رسید.
‫بله؛ اونوقت اون چیه؟
‫چطوره از این به عنوان موضوع استفاده کنی؟
‫این؟
‫این مکان.
‫آهان، فهمیدم.
‫اگه کارت توجه‌ها رو به اینجا جلب کنه،
‫کلی آدم از راه‌های دور میان.
‫پس می‌تونم چندتا سوال ازتون بپرسم؟
‫حتماً.
‫خب اول، در مورد اسم خرگوشه.
‫کی واسش اسم گذاشته؟
‫این اسمیه که به ذهن یه بچه می‌رسه.
‫شنیدم این جور مسافرخونه‌ها ‫معمولاً خانوادگی اداره می‌شن،
‫برای همین یکم عجیبه که شما تنهایید.
‫دلیل خاصی نداره.
‫بعد، اون نقاشی روی درهای کشویی.
‫کنجکاوم بدونم کی اون رو کشیده.
‫فکر می‌کنم وقتی این چیزا رو ‫بفهمم، یه داستانی ازش درمیاد.
‫داشتی خونه‌ی یه غریبه رو دید می‌زدی.
‫منظورم این نبود که...
‫داستانش طولانیه، ولی...
‫همه رفتن.
‫چی؟
‫منظورتون از این حرف چیه؟
‫معنیش همینه دیگه، الان دیگه نیستن.
‫ببخشید، نمی‌خواستم فضولی کنم.
‫از این مکان به عنوان ‫موضوع استفاده نمی‌کنم.
‫خب، سخت نگیر.
‫فکر کنم کارم تمومه.
‫یه داستانی چطوره که حال مردم رو خوب کنه؟
‫مثلاً چی حال مردم رو خوب می‌کنه؟
‫خب، مثلاً...
‫یه اتفاق خوب یهویی بیفته.
‫یهویی؟
‫مثلاً یهویی پولدار بشه.
‫شومه.
‫معمولاً بعد از این جور ‫چیزا یه اتفاق بد می‌افته.
‫چیز دیگه‌ای نیست؟
‫می‌خوای به اداره‌ی این ‫مسافرخونه ادامه بدی؟
‫کار دیگه‌ای ندارم که انجام بدم.
‫چطوره یه مزرعه‌ی جدید پرورش ‫ماهی کپور زینتی راه بندازی؟
‫توی اون حوض پشتی.
‫اون حوض کوچیک به دردی نمی‌خوره.
‫از اینجوری بیکار گشتن که بهتره.
‫نمی‌تونی با جایی که شالیزارها و ‫حوض‌های بزرگ داره رقابت کنی.
‫تا امتحان نکنی که نمی‌فهمی.
‫کاریش نمی‌شه کرد.
‫اوه، اینطوریاست.
‫باشه، حالا که اینقدر اصرار ‫می‌کنی، بیا همین الان بریم اونجا.
‫کجا بریم؟
‫تو روستای بغلی یه حوض بزرگ هست،
‫و کلی ماهی کپور توشه.
‫همین الان؟
‫بیکار گشتن تو همچین جایی ‫فقط آدم رو افسرده می‌کنه.
‫اینجا منتظر می‌مونی؟
‫منتظرم باش
‫آروم برو، خطرناکه.
‫بله، ممنون.
‫تو خوبی؟
‫من خوبم.
‫تو خوبی؟
‫من خوبم.
‫عجب حوضی، هان؟
‫یکی داره از این کلی پول درمیاره.
‫اینجا بمون و مراقب باش.
‫چی؟ می‌خوای یکی بدزدی؟
‫آره.
‫نمی‌تونی.
‫این جرمه.
‫متوجه نمیشن.
‫لطفاً این کار رو نکن.
‫هی، بیخیال.
‫بابا؟
‫این وقت شب بیرون بمونی سرما می‌خوری.
‫یکم قد کشیدی.
‫به مامانت نگو منو دیدی.
‫میتونی قول بدی؟
‫آره.
‫دختر خوب.
‫یه بغل میدی؟
‫خب پس، بازم می‌بینمت.
‫آره، خداحافظ.
‫اون عمارت احیاناً خونه‌ی پدر و مادرت نیست؟
‫خونه‌ی خانواده‌ی همسر سابقمه.
‫میگن کسب و کارشون به ‫خاطر ایمانشونه که رونق داره،
‫و اگه من مذهبی‌تر بودم، ‫مسافرخونه پول بیشتری درمیاورد.
‫اونایی که صادقانه زندگی ‫می‌کنن رو مسخره می‌کنن.
‫دیوونه‌ان.
‫میشه برگردیم؟
‫چرا؟
‫دوربینم رو گم کردم.
‫دوربینت رو؟
‫آره، دور گردنم بود.
‫تا بهار پیداش نمی‌کنی.
‫با ماهی کپور چیکار می‌کنی؟
‫تا بهار میندازمش تو اون حوض.
‫- آهان، پس نمی‌خوریمش. ‫- هان؟
‫فکر کردم می‌خوریمش.
‫خل شدی؟
‫این تزئینیه.
‫این یکی «کلاه طلایی»ئه،
‫و وقتی صادر میشن میلیون‌ها ین قیمت دارن.
‫میخوای ببینی؟
‫واقعاً قشنگه.
‫یخ زده.
‫دارم یخ می‌زنم.
‫خلاصه که،
‫ما تو برف چیکار می‌کردیم؟
‫ولی خب، خیلی جالب بود.
‫خیلی وقت بود اینقدر بهم خوش نگذشته بود.
‫برام سواله چه فضایی داشت
‫اگه یکی ما رو از دور می‌دید ‫که داریم تو برف راه میریم.
‫هان؟
‫ماهی کپور چند میلیون ینی چه مزه‌ای میده؟
‫خیلی حرف می‌زنی.
...خب پس - .خیلی ممنونم -
‫هی، نگاه کن.
‫این مال توئه؟ پیداش کردم.
‫اگه مال تو نیست، پس مال کیه؟
‫- کجا بود؟ ‫- تو باغ.
‫کجای باغ؟
...این دیگه چه کوفتیه
‫حدود ساعت ۲۱:۰۰ چیکار می‌کردین؟
‫چه ساعتی؟
‫۲۱:۰۰. ۹ شب.
‫من به ساعت نگاه نکردم، ولی خب ‫معلومه که خواب بودیم. مگه نه؟
‫بله.
‫که اینطور.
‫گفتن دو تا رَدِ پا توی باغ بوده.
‫و این رو اونجا پیدا کردن.
‫شما دو تا زیادی صادقین.
‫الو؟
‫متوجه شدم. ممنونم.
‫نه، ما معذرت می‌خوایم که این وقت ‫شب ازتون خواستیم تحقیق کنین.
‫میگه داشته با مهمونش قدم ‫می‌زده و اتفاقی از اونجا رد شده،
‫و به دخترش برخورده.
‫احتمالاً ازش خواسته چیزی نگه.
‫دختر خوبیه، سر قولش مونده.
‫چرا اومدی اینجا؟
‫همینطوری دلم خواست.
‫منظورت چیه؟
‫سفر کردن رو دوست دارم.
‫پس رفتی چشمه‌های آب گرم اونجا؟
‫نه.
‫موزه‌ی هنر چطور؟ خیلی محبوبه.
‫نه، اونجا نرفتم.
‫پس کجا رفتی؟
‫ما
‫رودخونه و اینا رو تماشا کردم.
‫که اینطور.
‫روابط خانوادگیتون افتضاحه.
‫بچه‌ت الان چند سالشه؟
‫خفه شو، به تو ربطی نداره.
‫چی؟
‫تب داری.
‫بس کن.
‫می‌خوای برسونمت بیمارستان؟
‫نمی‌خوام برم.
‫لجبازی نکن، بچه که نیستی.
‫(تو مسافرخونه، یه کم دراز کشیدم.)
‫(قبل از اینکه بفهمم، خوابم برده بود.)
‫(یه خواب خیلی طولانی بود. ‫وقتی بیدار شدم، خسته بودم.)
‫(ولی وقتی به ساعت نگاه کردم، ‫زمان زیادی نگذشته بود.)
‫(خاطرات رویاها زود محو میشن.)
‫(می‌خواستم فقط یه تیکه‌اش رو بنویسم)
‫(ولی آبی که باهاش صورتم رو شستم ‫انقدر سرد بود که همه چیز یادم رفت.)
‫(قطار روزی دوبار می‌آمد.)
‫(بعدی عصر میاد.)
‫(نمی‌دونم صاحب مسافرخونه ‫تا اون موقع برمی‌گرده یا نه.)
‫(یه کم دیگه از اینجا میرم.)
«دو فصل، دو غریبه»
‫بر اساس کمیک‌های یوشیهارو تسوگه