« فيلميار – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ FilmYar ]
‫مترجم: اشکان هیدی
‫در زمانه‌ای وحشی و بی‌رحم، انسان‌ها ‫کشف کرده‌اند که راز زندگی ابدی،...
‫در عدم رویاپردازی است! انسان‌هایی که ‫رویاپردازی نمی‌کنند، همچون شمع‌هایی هستند...
‫که نمی‌سوزند و ‫قادرند همواره پایدار بمانند!
‫کسانی که پنهانی به رویاپردازی ادامه می‌دهند، ‫به عنوان «هذیان‌آوران» شناخته می‌شوند.
‫آن‌ها رنج را به واقعیت، و هرج و مرج ‫را برای تاریخ به ارمغان می‌آورند.
‫آن‌ها زمان را دچار تشنج می‌کنند.
‫«هذیان‌آوری» وجود دارد که هیچ‌کس ‫از شکل و شمایل واقعی آن آگاه نیست.
‫ زیرا خود را در دلِ تاریخی ‫کهن و مهجور پنهان کرده است.
‫و آن چیزی نیست جز سینما!
‫کسانی که قادر به دیدن و درک توهمات ‫هستند، مسئول یافتن «هذیان‌آوران» می‌باشند.
‫برای اینکه بتوانند این «هذیان‌آوران» ‫را با سهولت بیشتری از بین ببرند،
‫آنها به لطیف‌ترین شکلی که در قلب ‫«هذیان‌آوران» جای دارد، تغییر شکل می‌دهند.
ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming
‫خشخاش افیونی! ‫آیا ممکن است این «هذیان‌آور» در شیره‌کش‌خانه پنهان شده باشد؟
‫خدمتکار: «عجله کنید! ‫اربابان هنوز ارضا نشدند!»
‫خدمتکار: به اون هیولا بیشتر برس. ‫باید کاری کنیم بیشتر واسمون اشک بریزه.
‫خطر!
‫«هذیان‌آور» نمی‌خواهد به او آسیب بزند ‫فقط می‌خواهد این گل‌ها را به او بدهد.
‫اما این توهمات او را می‌بلعند.
‫برای رهایی از توهم، او از ‫چشمانش به عنوان آینه استفاده کرد.
‫«هذیان‌آور» ظاهر زشت خود را دید و به هوش آمد.
‫دست از رویاپردازی بردار. ‫زندگیت خاکستر خواهد شد.
‫شعله‌های آتش گسترش خواهند یافت.
‫«هذیان‌آور»: گرچه این توهم ‫دردناک است، اما بی‌اندازه واقعی است.
‫نمی‌خواهم در آن دنیای جعلی ‫زندگی کنم! مرا همین‌جا بکش!
‫او درنیافت «هذیان‌آور» چه به دوش می‌کشد. ‫پس به آرامی او را با خود برد.
‫او آثار افیون را از جسم «هذیان‌آور» ‫می‌زداید تا قلب پنهان هیولا را بیابد...
‫...و ببیند از چه چیزی ساخته شده است.
‫دستگاهی که قلب «هذیان‌آور» ‫را به کار می‌اندازد،
‫حس‌هایی را برایش زنده می‌کند ‫که مدت‌ها بود از یاد برده بود.
‫این حس‌ها با حس‌های ناشی از افیون ‫فرق دارند. عجیب‌ترند! خطرناک‌ترند! آزادترند!
‫مثل رویا دیدن است!
‫برای اون، این تیکه‌های فیلم...
‫چیزی جز یه لحظه‌ی زودگذر نیستن.
‫اما برای این هذیان‌آور...
‫کافی هستند تا باعث مرگ تدریجی‌اش بشن.
‫از آغاز قرن بیستم...
‫به مدت ۱۰۰ سال.
.هذیان‌آور به‌جای عمیق‌تری سقوط می‌کنه
‫صدای وحشتناکی بیدارش می‌کنه.
‫نمی‌تونه تشخیص بده که...
‫اون هیولای عظیم توی خوابش بوده،
‫یا آدمی که همین الان ‫داره تو آینه نگاه می‌کنه.
‫نمی‌فهمه چرا بدنش پر از زخم‌های عمیقه.
‫حس می‌کنه تو خطر بزرگیه. ‫چون هیچی یادش نمیاد.
‫نت‌های موسیقی اینجاست، قربان.
‫ببرینش عقب.
‫از سمت چپ گردن چاقو خورده.
‫شاهرگش سوراخ شده.
‫بر اثر خونریزی مُرده.
‫گوش‌هاش چی شدن؟
‫هر دو گوشش زخم‌های عمیقی دارن.
‫کانال‌های گوشش پاره شدن.
‫پرده‌های گوشش به شدت آسیب دیدن.
‫احتمالاً خودکشی بوده.
‫پرونده قتل ایستگاه قطار: ‫تحقیقات در مورد مظنون
‫مظنون: چیو مو یون، مرد، احتمال اختلال روانی
‫چه خبره؟
‫شماره رو اشتباه گرفتین.
‫چیزی یادت اومد؟
‫ذهنت رو خالی کن.
‫یه خونه.
‫چه جور خونه‌ای؟
‫یه خونه پر از آینه.
‫نمی‌تونستم تشخیص بدم...
‫کدومشون منِ واقعی رو نشون میده.
‫چیو مو یون.
‫چرا کشتیش؟
‫اون خونه مثل یه هزارتو بود.
‫مدت‌ها اون تو گیر کرده بودم.
‫اون تنها کسی بود که پیدام کرد.
‫تونست منو بیاره بیرون.
‫چیو.
‫بعدش دیوونه شد.
‫چیو.
‫قطار داره میاد.
‫نترس.
‫چیو.
‫نترس، چیو.
‫نترس. قطار داره میاد.
‫چیو.
‫می‌دونی چیه؟
‫برای اینکه بشنوم...
‫صدای تو رو.
‫برای اینکه بشنومش...
‫حاضرم بذارم کل دنیا...
‫ساکت بشه.
‫ساکت.
‫قبل از مرگش داشت چه آهنگی رو زمزمه می‌کرد؟
‫خوب فکر کن.
‫یه شماره بود.
‫۴۷۸.
‫گوش کنید، قربان.
‫هر شب صدای قورباغه‌ها میاد.
‫کار فوری‌ای پیش اومده؟
‫خواهش می‌کنم، قربان.
‫اون قاتل...
‫زنده‌ از اینجا بیارینش بیرون.
‫هر قیمتی بگید قبوله.
‫می‌تونیم برای آخرین بار با هم کار کنیم.
‫این مأموریت مخفی...
‫اسم رمزش «چیو»ئه.
‫طرف از نظر روانی ثبات نداره.
‫واقعاً ارزش این همه زحمت رو داره؟
‫فکر می‌کردم واسه امثال ما، پول حرف اول رو میزنه.
‫یه یادآوری.
‫زنده بذارش. بیشتر از این تحقیق نکن.
‫بابت بلیط قطارت.
‫شنیدم...
‫که درست مثل اون نوازنده‌ی ما...
‫تو هم می‌تونی...
‫اون ساز عجیب، یعنی تِرِمین رو بنوازی. ‫[ترمین ساز موسیقی که بدون لمس نواخته می‌شود]
‫مدارک فیزیکی
‫Komm, süßer Tod, komm selge Ruh ‫قطعه شماره BWV 478 | یوهان سباستین باخ
‫- رمزگشایی کن و بهم گزارش بده. ‫- چشم.
‫چمدان را به بندر برگردانید
‫بذارش زمین.
‫مقتول رو از کجا می‌شناسی؟
‫قربان.
‫نمی‌تونم توضیحش بدم.
‫می‌گفت صدای من...
‫حتی تأثیرگذارتر از...
‫ساز خودشه.
‫چمدون خاصی داشت؟
‫یه چمدون بود که...
‫همه‌جا با خودش می‌برد.
‫چه شکلی بود؟
‫خیلی سنگین بود.
‫حدود شصت سانت طولش بود.
‫یه نوار فلزی روش داشت.
‫و یه تور سیاه هم کنارش بود.
‫فکر کنم چمدونه...
‫از پشت باز می‌شد.
‫می‌خواستم بازش کنم.
‫ولی بعدش بمب‌افکن‌ها اومدن.
‫همه‌چیز همون‌جا تو اون اتاق موند.
‫بلیت!
‫- من بلیت می‌خوام. ‫- سه تا بلیت!
‫دنبال چمدون می‌گردی؟
‫قربان.
‫می‌دونستید...
‫این دور و بر یه گونه قورباغه هست...
‫که تمام شب قور قور می‌کنه...
‫تا جفتشو جذب کنه.
‫هرچی بلندتر قور قور کنن...
‫احتمال اینکه شکارچیشون، یعنی ‫خفاش، پیداشون کنه بیشتر می‌شه.
‫خب،
‫تو شب‌های بهاری،
‫میلشون وادارشون می‌کنه قور قور کنن...
‫با اینکه از خورده شدن می‌ترسن.
‫هرچی ترس بیشتر، میل هم بیشتر.
‫هرچی میل بیشتر،
‫بیشتر دلشون می‌خواد بلند قور قور کنن.
‫قور، قور، قور!
‫توش چی بود؟
‫قربان،
‫انگار هنوز متوجه حرفای من نشدین...
‫سرنوشت ما...
‫به یه مو بنده.
‫می‌گن این چمدون...
‫آدمو دیوونه می‌کنه.
‫شما همین الانشم علائم جنون رو دارین.
‫همین‌طوری ادامه بدین، آخر و ‫عاقبتتون می‌شه مثل اون نوازنده.
‫از این مه استفاده کنید...
‫و یه راهی پیدا کنید ببریدش همون جای همیشگی.
‫زیر اون درخت سوخته.
‫برو به مهمونی.
‫چشم، قربان.
‫عصر بخیر، قربان.
‫وضعیت قرمز! حمله هوایی!
‫- قربان. ‫- دیوونه شدین؟
‫با این مه غلیظ، حمله هوایی غیرممکنه!
‫آینه‌فروشی
‫وایسا!
‫ندو.
‫بازش کن.
‫این یه تِرِمینه!
‫قربان.
‫«چمدون» اسم رمزیه که اون ‫مأمور ژاپنی بهم داده بود.
‫یه صدایی تو وجودم بود.
‫اون صدا منو می‌ترسوند.
‫می‌خواستم یه جایی قایم بشم.
‫نمی‌خواستم کسی صداشو بشنوه.
‫تو واقعاً عضو کدوم سازمانی؟
‫من فقط به خودم تعلق دارم.
‫برای شنیدن صدای تو...
‫حاضرم کاری کنم...
‫دنیا ساکت بشه.
‫زمان به سرعت محو می‌شود.
‫تا بگذارد به خوابش ادامه دهد،
‫گوش‌های آن هذیان‌آور را محکم می‌بندد.
‫سی سال بعد،
‫در فصلی که هرگز برف نمی‌بارد،
‫آن هذیان‌آور به این سو و آن سو تاب می‌خورد.
‫اکنون او به هویت مدام در ‫حال تغییرش عادت کرده است.
‫هی، حرومزاده!
‫از کدوم طرف؟
‫یک...
‫یک، دو...
‫چیکارش کنیم؟
‫مواظب باش.
‫یواش.
‫- بلندش کن. ‫- خیلی سنگینه.
‫این‌طوری امتحان کن.
‫تکون نمی‌خوره.
‫فقط اونایی که تو معبد هستن رو برداریم.
‫برداشتن این همه آشغال فایده نداره.
‫فقط انرژی‌مونو هدر می‌ده.
‫بزن بریم.
‫همه‌شو بردارین.
‫بریم.
‫به‌زودی برف می‌آد.
‫بریم یه غذای گرم بزنیم.
‫وسایلتو جمع کن.
‫یه غذای گرم و حسابی!
‫عالیه.
‫رئیس؟
‫کامیون بار زده شد.
‫سیگاری نیستم.
‫تو دیگه راهب نیستی.
‫وقتی بودا قوانین اخلاقی‌شو وضع کرد،
‫از نیکوتین خبر نداشت.
‫صداش توخالی به نظر میومد،
‫ولی واقعاً سنگینه.
‫چیزی داخلشه؟
‫نمی‌دونم.
‫وقتی من اینجا زندگی می‌کردم، ‫این بودا اینجا نبود.
‫حرومزاده.
‫به من دروغ نگو.
‫قسم می‌خورم که نمی‌دونم.
‫دارم بهت یه شانس می‌دم.
‫اگه حرفمو باور نمی‌کنی...
‫می‌تونی بشکنیش.
‫مجسمه‌های بودا. کل فضای کامیون رو گرفتن.
‫تو همین‌جا بمون.
‫تیم فردا میاد سراغت.
‫حرومزاده،
‫درد داری؟
‫بهت رحم می‌کنم.
‫بهت می‌گم چطور دندون‌دردتو خوب کنی...
‫با زبونت بچش ببین کدوم سنگ از همه تلخ‌تره.
‫بعد با همون بزن به دندونت.
‫محکم بزن. فهمیدی؟
‫اینجا یه مکان مقدسه.
‫مسخره‌بازی درنیار.
‫هی، حرومزاده.
‫چرا منو اینقدر دور انداختی؟
‫قایم نشو.
‫تو کی هستی؟
‫من روحِ تلخی‌ام.
‫به‌زودی به روشنایی می‌رسم.
‫روی این زمین،
‫هر چیزی که تلخه...
‫از ریاضت روحانی من نشأت می‌گیره.
‫یه بودای روشن‌ضمیر می‌تونه از دیوارها رد بشه.
‫من به بودا قول دادم...
‫که توی معبد از قدرت‌هام استفاده نکنم.
‫ولی تو که شکل آدمیزاد به خودت گرفتی!
‫من این کارو نکردم.
‫من این شکلی‌ام چون تو ‫خواستی که این شکلی باشم.
‫می‌تونی یه لطف کوچیک در حقم بکنی؟
‫کمکم کن به آخرین مرحله‌ی روشنایی برسم.
‫روشنایی؟
‫من چطور می‌تونم کمکت کنم؟
‫وقتی من توی دندون تو ساکن بودم،
‫می‌تونستم گناه‌های زیادت رو حس کنم.
‫حالا می‌خوام بدونم گناه‌هات چه مزه‌ای می‌دن.
‫اگه از این معبد بری، بودا منو ترک می‌کنه.
‫به روشنایی رسیدن تو به من ربطی نداره.
‫یه فندک بده.
‫اون روز نه خورشیدی بود و نه ماهی.
‫چشم‌هام رو که باز کردم، بودا رو جلوم دیدم.
‫گفت:
‫«تو روح تلخی هستی.
‫ولی نمی‌دونی تلخ‌ترین چیز توی دنیا چیه.»
‫کنجکاو شدم، برای همین پرسیدم:
‫«خب پس بگو...
‫تلخ‌ترین چیز توی دنیا چیه؟»
‫گفت:
‫«اگه یه روزی جسم من از هم بپاشه،
‫اون‌وقت می‌فهمی.»
‫این چه ربطی به من داره؟
‫من فقط به مجسمه دست زدم و خرد شد.
‫این سرنوشته.
‫وقتی به روشنایی برسم،
‫قسم می‌خورم...
‫که تو رو از تمام گناه‌هات پاک کنم.
‫بیا.
‫یه پُک بزن.
‫بلد نیستم.
‫حتی یه دم و بازدم ساده هم بلد نیستی؟
‫همه‌ی موجودات زنده این کارو بلدن.
‫حالت ازم بهم می‌خوره؟
‫آره.
‫دلت برای دندونت تنگ شده؟
‫چرا باید حتماً تلخ‌ترین سنگ می‌بود؟
‫من که نگفتم کدوم یکی باید باشه.
‫هر سنگی بود جواب می‌داد.
‫ولی خیلی تلخ بود!
‫واسه اینه که رئیست روم شاشید.
‫می‌تونی قیافه‌ت رو عوض کنی؟
‫اینجوری؟
‫منظورم اینه که شبیه یکی دیگه بشی.
‫«هر آنچه شکل دارد...
‫توهمی بیش نیست.
‫برای دیدن بودای خوک، اَشکال ‫را به صورت بی‌شکل ببین.»
‫«برای دیدن بودای بزرگ.»
‫این عبارت درسته.
‫«بزرگ»ه، نه «خوک».
‫داری مو رو از ماست می‌کشی.
‫این رو از کجا یاد گرفتی؟
‫از پدرم.
‫تو خودت رو شبیه پدرم کردی.
‫ولی اون یه معلم بود.
‫اون مثل تو بی‌ادب نبود.
‫خیله خب، دیگه بسه.
‫ریشه‌ی این تلخی‌ت رو بهم بگو
‫اون‌وقت هرچقدر دلت می‌خواد بهم توهین کن.
‫سیگارت هیچ‌وقت تموم نمی‌شه؟
‫شیرین
‫تلخ
‫یه روز که پدرم رفته بود بیرون
‫یه سگ هار گازش گرفت.
‫از اون به بعد
‫دچار یه مریضی عجیب شد.
‫از باد می‌ترسید
‫از آب،
‫و نور.
‫از صدا هم همینطور.
‫دیگه شباهتی به آدمیزاد نداشت.
‫مرد شریفی بود
‫که همه‌چیز رو جدی می‌گرفت.
‫می‌دونستم نمی‌تونه بدون عزت نفس زندگی کنه...
‫می‌دونستم جوانه‌ی سیب‌زمینی سمیه.
‫برای همین بهش دادم بخوره.
‫همون شب مُرد.
‫ولی آخر شب، از کاری که کرده بودم پشیمون شدم.
‫چون یهو فهمیدم
‫دیگه هیچ‌وقت صدای خروپفش رو نمی‌شنوم.
‫دلش می‌شکنه که می‌بینه هذیان‌آور مثل یه سگ...
‫...میوه‌ی تلخی رو که با ‫دستای خودش کاشته، قورت می‌ده.
‫زمان همچنان می‌گذرد.
‫۲۰ سال دیگه هم گذشت.
‫اون هذیان‌آور در نیستی محو شده.
‫پاداش به دارندگان قدرت‌های فراطبیعی
‫اون تو اونقدر پول هست که بشه ‫باهاش جون یه آدم رو خرید.
‫نشونم بده.
‫اگه صاحبش مچمون رو بگیره، بدبخت می‌شیم.
‫کسی پول منو ندیده؟
‫لای روزنامه پیچیده شده بود.
‫- لای روزنامه؟ ‫- آره.
‫ندیدمش.
‫فکر کردم ممکنه بیاد دنبالش. بیا تقسیمش کنیم.
‫نصف نصف، باشه؟
‫کسی نیست؟
‫چند شب؟
‫تا آخر ماه.
‫می‌خوای قدرت‌هات رو به پیرمرده نشون بدی؟
‫همه می‌خوان پولدار بشن.
‫شانس با آدمای جسوره.
‫بذار یه رازی رو بهت بگم.
‫پیرمرده یه بوی عجیبی می‌ده.
‫چه جور بوی عجیبی؟
‫یه بوی تند فرمالدهید. ‫[گازی با بوی تند و زننده‌]
‫پسرم محافظشه.
‫اون بهم گفت.
‫مواظب وسایل باارزشت باش.
‫چطوری مرد؟
‫دستش سریع رو شد.
‫اینا دیوونه‌ن.
‫پیرمرده به این راحتی‌ها گول نمی‌خوره.
‫یه احمقی به بهونه‌ی دستشویی رفتن...
‫...فکر کرد می‌تونه فرار کنه.
‫فکر می‌کرد می‌تونه راحت از ‫روی حصار آسایشگاه بپره...
‫ولی همونجا برق گرفتش و خشک شد.
‫تو هم تو همین کاری.
‫می‌خوام باهات دوست بشم.
‫با پول تقلبی؟
‫کمکم کن یه شریک پیدا کنم.
‫مثل من؟
‫یکی باهوش‌تر.
‫من چطورم؟
‫یه بچه.
‫یه یتیم.
‫چی می‌تونه یه اتاق رو کامل پر کنه؟
‫پول.
‫نور خورشید.
‫خنگ.
‫کدوم در هست که هیچ‌وقت باز نمی‌شه؟
‫درِ ذهن.
‫چه کاریه که یه نفر می‌تونه انجام بده...
‫...ولی دو نفر نمی‌تونن؟
‫خواب دیدن.
‫بعدی رو عمراً نمی‌تونی حدس بزنی.
‫شرط می‌بندی؟
‫سخت‌ترین سؤال دنیاست.
‫هیچ‌کس جوابش رو نمی‌دونه.
‫چیستان بازی بچه‌گونه‌ست.
‫ما قراره پول دربیاریم.
‫چطوری؟
‫کارت‌ها رو بر بزن.
‫یه کارت بکش.
‫نذار ببینمش.
‫می‌تونم حس کنم...
‫کدوم کارت رو برداشتی.
‫غیرممکنه.
‫بگو ببینم.
‫ده دل.
‫از کجا فهمیدی؟
‫فوق‌العاده‌ست.
‫من قدرت‌های فراطبیعی دارم.
‫واقعاً؟
‫چه جور قدرتی؟
‫قدرت‌های فراطبیعی یعنی...
‫یک پتانسیل نامحدود که توسط ‫بدن انسان آزاد می‌شه...
‫...تحت شرایط خاص.
‫چه جور شرایط خاصی؟
‫برای هر کسی فرق می‌کنه.
‫برای بعضیا وقتیه که تو خطرن.
‫برای بعضیای دیگه وقتیه که تو اوج ناراحتی‌ان.
‫دوباره.
‫سرباز دل.
‫عجیبه.
‫تو ایستگاه چقدر می‌تونی پول دربیاری؟
‫آدم فقط به اندازه‌ی گذران ‫زندگی به پول احتیاج داره.
‫ما با دست خالی به دنیا میایم ‫و با دست خالی هم می‌میریم.
‫عکس دستته.
‫بی‌بی... گشنیز.
‫من می‌تونم بهت قدرت‌های ماورایی یاد بدم.
‫تو چطوری این قدرت‌ها رو داری؟
‫یا اینکه داری...
‫سر به سرم می‌ذاری؟
‫دوباره.
‫کار اون شیشه بود.
‫واسه همینه که به یه شریک احتیاج دارم.
‫اون واقعاً یه قدرت ماورایی داره.
‫یه آهنربا به پاش بسته.
‫یکی دیگه هم به ته‌سیگار.
‫وقتی پاشو زیر میز تکون می‌ده،
‫سیگار هم باهاش تکون می‌خوره.
‫تو از کجا همه‌چی رو می‌دونی؟
‫بهش می‌گن تفکر معکوس.
‫به عنوان شریکت، چطوری پول دربیارم؟
‫اگه کارا خوب پیش بره،
‫می‌تونیم جایزه‌ی اون پیرمرده ‫رو پنجاه-پنجاه تقسیم کنیم.
‫عمراً.
‫عجب بچه طمع‌کاری هستی.
‫چقدر می‌خوای؟
‫جدا از جایزه،
‫می‌خوام کمکم کنی با تفکر ‫معکوس یه معما رو حل کنم.
‫چه معمایی؟
‫اون چیه که اگه یه بار گمش کنی،
‫دیگه هیچوقت نمی‌تونی پسش بگیری؟
‫وجدان.
‫به نظر درست نمیاد.
‫صداقت.
‫اینم به نظر درست نمیاد.
‫جواب یه معما انقدر مهمه؟
‫برای من مهم‌ترین چیز تو دنیاست.
‫باشه پس.
‫وقتی کار تموم شد، کمکت می‌کنم معما رو حل کنی.
‫هفتِ دل.
‫هشت.
‫هفت...
‫پنجِ پیک.
‫بد نیست.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫کارش خوبه.
‫از کجا حدس زدی؟
‫بیا اینم یه شیرینی.
‫دوباره امتحان کن.
‫شیرینی هم گرفت.
‫منم می‌خوام امتحان کنم.
‫حدس بزن.
‫باید پیک باشه.
‫نمی‌دونی، مگه نه؟
‫پنجِ دل؟
‫هفتِ دل.
‫بازم درست گفتی.
‫آدما لزوماً
‫برای ارتباط برقرار کردن ‫نیازی به حرف زدن ندارن.
‫اون دزدای توی ایستگاه رو نگاه کن.
‫برای اینکه کسی متوجه‌شون نشه،
‫همه‌شون با اشاره‌ی چشم و دست ‫با هم ارتباط برقرار می‌کنن.
‫ما چی؟
‫ما به یه سری علامت احتیاج داریم ‫که هیچکس نتونه رمزگشایی‌شون کنه.
‫دو، سه، چهار.
‫پنج، شش، هفت.
‫هشت، نه، ده.
‫سرباز، بی‌بی، شاه...
‫مشت کن.
‫آس.
‫بچه‌ی باهوش.
‫خال‌ها چی؟
‫چشم، بینی.
‫دهن، گوش.
‫پیک، دل، گشنیز، خشت.
‫همینه.
‫شاهِ دل.
‫بینی.
‫انگشت کوچیک.
‫بند سوم انگشت.
‫حالا علامت‌ها رو خوب بلدی.
‫ولی باید اجرا هم بکنی.
‫قبل از اینکه سر بقیه رو کلاه بذاریم،
‫باید سر خودمون رو کلاه بذاریم.
‫کدوم حست از همه قوی‌تره؟
‫بینی‌م.
‫در این صورت، اسم این حقه می‌شه...
‫«حسگر بو».
‫نفس عمیق بکش.
‫تصور کن واقعاً بو داره.
‫و حالا اجرا کن.
‫بوی دریا رو حس می‌کنم.
‫در اعماق دریا، یه قلب انسانی پنهان شده.
‫سیاهه.
‫بوی بابام.
‫آس پیک.
‫خوبه.
‫تو تا حالا...
‫ دریا رو دیدی؟
‫دریا؟
‫آره، دیدم.
‫پس می‌دونی...
‫ چه شکلیه؟
‫دریا فقط یه آب آبی رنگه.
‫چیز خاصی نیست.
‫آبی؟
‫مگه این فقط به خاطر ‫شکست نور خورشید نیست؟
‫باهوشی.
‫این دریاست.
‫چقدر بچه‌ای.
‫به آب نمک اضافه کن...
‫ اون‌وقت مثل اشک می‌شه.
‫می‌گن...
‫ بابام رفته یه جایی کنار دریا.
‫روزی که رفت...
‫ بهم یه اسکناس داد.
‫اون معمای خیلی سخت...
‫ روی اسکناس نوشته شده بود.
‫پولو خرج کردم.
‫ولی حس می‌کنم...
‫ تا وقتی معما رو حل کنم،
‫اون برمی‌گرده.
‫هفت خشت.
‫ورق بازی
‫دخترم شامّۀ خوبی داره.
‫مادرزادی؟
‫نه.
‫از یه تب شدید.
‫ببین.
‫قمار زیاد می‌کردم.
‫یه روز دنبالم اومد.
‫همون روز...
‫ با شامه‌ش کلی پول برنده شد.
‫اونجا وایسا.
‫نترس.
‫اگه بتونی بوی کارت درست رو حس کنی،
‫می‌برمت کنار دریا.
‫ آس...
‫ پیک.
‫یه کارت دیگه برمی‌دارم.
‫اگه درست حسش کنم،
‫واقعاً منو می‌بری دریا؟
‫می‌برم.
‫این یکی...
‫ هم آس پیکه.
‫به همین سادگی؟
‫به همین سادگی.
‫واقعاً... قدرت ماورایی داری؟
‫بگیر بخواب.
‫اگه نگی خوابم نمی‌بره.
‫تو که خیلی با فاصله وایساده بودی.
‫چطوری تونستی کارت رو ببینی؟
‫به اون بادیگارده رشوه دادم.
‫بادیگارد؟
‫بادیگارده پشت سر پیرمرده وایساده بود.
‫اون علامت داد.
‫پیک.
‫آس.
‫آس پیک.
‫تو چی؟
‫تو از کجا می‌دونستی هنوزم آس پیکه؟
‫تفکر معکوس.
‫اگه آس پیک نبود...
‫ یه راهی پیدا می‌کردی که بهم بگی.
‫موفقیتمون...
‫ مدیون تفکر معکوس توئه.
‫خطر از بیخ گوشمون گذشت.
‫سهم تو بیشتر از منه.
‫دیگه نشمُر.
‫پول واقعیه.
‫زیاد خوشحال نیستم.
‫تو جواب معما رو نمی‌دونی.
‫الان دیگه دیر وقته.
‫وقتی بیدار شی...
‫... بهت می‌گم.
‫دورترین ایستگاه.
‫آن چیست که وقتی از دست ‫رفت، دیگر هرگز برنمی‌گردد؟
‫گوز
‫پولو گرفتی؟
‫پس بگو چرا بچه می‌خواستی.
‫به این حقه می‌گن «پول کندن».
‫کتت رو در بیار.
‫بده به من.
‫تو دستت چیه؟
‫دستت رو باز کن.
‫شبه؟
‫نه.
‫آب استخر آبیه؟
‫آره.
‫بابات دروغگوئه؟
‫نه.
‫اگه دروغ بگی
‫عقربه تکون می‌خوره.
‫من یه دختر دارم.
‫ده ساله که ارتباطی با هم نداریم.
‫وقتی از خونه رفت، تنها چیزی که با خودش برد...
‫...این ظرف غذا بود.
‫همونی که من تو ارتش ازش استفاده می‌کردم.
‫می‌گفت می‌خواد نابودش کنه.
‫می‌خواست هر نشونه‌ای...
‫از دوران جنگ رو نابود کنه.
‫چند وقت پیش...
‫شنیدم که مرده.
‫تو یه آتیش‌سوزی.
‫فقط ظرف غذا سالم مونده بود.
‫منم فوراً شناختمش.
‫داخلش یه نامه‌ی سوخته پیدا کردم.
‫هر روش علمی ممکنی رو امتحان کردم...
‫...ولی نتونستم نامه رو بازسازی کنم.
‫می‌تونی بهم بگی چی نوشته شده بود...
‫تو این نامه؟
‫«سلام.
‫«حرفات باعث می‌شه حس کنم اینجایی.
‫«این اولین باره که دارم برات می‌نویسم...
‫«نمی‌دونم چی صدات کنم.
‫برای همینه که...
‫خط اول...
‫خالیه.
‫وقت داره به سرعت تموم می‌شه.
‫می‌تونه حس کنه که نفس‌های ‫«هذیان‌آور» داره ضعیف‌تر می‌شه.
‫در آخرین روز سال ۱۹۹۹،
‫تصمیم می‌گیره برای «هذیان‌آور» دعای خیر کنه.
‫بذار منو پایین!
‫تقاصشو پس می‌دی!
‫اگه جرئت داری منو بذار پایین.
‫کیه اونجا؟
‫تکون نخور.
‫تقصیر منه.
‫ببخشید.
‫بذار برم!
‫پاهاتو بنداز پایین!
‫ببخشید.
‫الو؟
‫تو اسکله چه خبره؟
‫چی؟ صدات نمیاد.
‫تو اسکله چه خبره؟
‫کشتی کی می‌رسه؟
‫رأس ساعت ۷ صبح.
‫دروغه.
‫می‌شنوی چی می‌گم؟
‫گوش نکن.
‫الو؟
‫بهش اعتماد نکن.
‫رئیس!
‫داره دروغ می‌گه.
‫الو! رادیو دانگ‌مای.
‫الو.
‫می‌خوام یه آهنگ برای ساعت ۷ صبح درخواست کنم.
‫چه آهنگی مد نظرتونه، قربان؟
‫هرچی.
‫هرچی باشه خوبه.
‫یه آهنگ پیانو.
‫اسمتون و پیامتون رو بفرمایید لطفاً.
‫پیامی ندارم.
‫برای زنگ ساعتمه.
‫باشه.
‫نمی‌ترسی؟
‫«دار و دسته‌ی بارونی‌پوش‌ها» دنبالتن.
‫من از مردن نمی‌ترسم.
‫مسمومه.
‫منم نمی‌ترسم.
‫کمکم کن!
‫سال نو مبارک!
‫آخرالزمونه!
‫یه ویولن.
‫اسمت چیه؟
‫آپولو.
‫چقدر ضایع!
‫تو چی؟
‫تای ژائومِی.
‫این که ضایع‌تره.
‫ضامن رو آزاد کن، احمق.
‫تفنگش قلابیه.
‫امروز حتماً آخرالزمانه.
‫چرا همه‌چی متوقف نشده؟
‫هنوز خورشید درنیومده. چه عجله‌ایه؟
‫از چیزی پشیمونی؟
‫تا حالا هیچ‌کس رو گاز نگرفتم.
‫تا حالا هیچ‌کس رو نبوسیدم.
‫کجا می‌ری؟
‫برم بمیرم!
‫پای تلفن گفتن...
‫یه کشتی باری فردا صبح پهلو می‌گیره.
‫به نظرت چه رنگی می‌شه؟
‫می‌خوای خوش بگذرونیم، خوش‌تیپ؟
‫تای ژائومِی.
‫وایسا منم بیام.
‫کجاست؟
‫قرص می‌خوای؟
‫اینا چه قرصیه؟
‫برای اینکه بیشتر طول بکشه.
‫چی رو بیشتر طولانی می‌کنه؟
‫عمر یه مرد رو.
‫- می‌خوای بخری؟ ‫- لازم ندارم.
‫این چیزا همه‌ش کشکه.
‫پس گمشو.
‫امروز هوا چقدر خوبه.
‫بیا با هم بمیریم.
‫دیگه گندیده.
‫تای ژائو مِی.
‫اگه تا حالا کسی رو گاز نگرفتی،
‫می‌تونی منو گاز بگیری.
‫کدوم گوری داری می‌ری؟
‫یه کم تفریح می‌خوای؟
‫رژ لبت.
‫بیا.
‫نرو!
‫ببین،
‫ساعت ۷ صبح،
‫یه قایق می‌رسه به اسکله.
‫اگه واقعاً آخرالزمان باشه،
‫خورشید فردا رو نمی‌بینم.
‫اگه نباشه،
‫اولین طلوع قرن جدید رو می‌بینم...
‫فقط یه طلوع آفتابه دیگه.
‫مگه چی‌ش خاصه؟
‫نمی‌دونم.
‫مگه همه از دیدن طلوع خورشید خوششون نمیاد؟
‫شرط می‌بندم اینجا پر از روح بچه‌هاست.
‫چرا؟
‫اینجا قبلاً مهدکودک بوده.
‫اگه بلد باشی چطور بچه‌ها رو سرگرم کنی،
‫شاید جواب بدن.
‫گفتی موقع طلوع آفتاب ولم می‌کنی.
‫هنوز خورشید طلوع نکرده.
‫ضامن تفنگ فعاله.
‫کافه کارائوکه سان‌رایز
‫سلام آقای لو.
‫امروز می‌خوام طلوع آفتاب رو ببینم.
‫همه‌چی تو یه لحظه تموم می‌شه.
‫مگه چی‌ش خاصه؟
‫خاک قبرت
‫تو اتاق کارائوکه است.
‫آقای لو؟
‫جنازه رو کجا بذارم؟
‫بوی خون همه جا رو برمی‌داره.
‫ببرش یه جای دور.
‫باشه.
‫انجامش می‌دم. بیا لاکی.
‫همه‌چی آماده‌ست، آقای لو.
‫سلام آقای لو.
‫بذارید رد شم.
‫داخل بهتون خوش بگذره.
‫♪ Butterfly — Smile ♪
‫برای شماست، آقای لو.
‫♪ هنر شمشیرم به کار نیاید ♪
‫♪ آنگاه که پای تسخیر قلب تو در میان است ♪
‫♪ توان شکافتنش را ندارم ♪
‫♪ با رقص شمشیرم ♪
‫♪ نه آب را توانم شکافت ♪
‫♪ و نه سیلاب احساسی که مرا در خود فرو برده... ♪
‫♪ تیغم سرد است و شورم سوزان... ♪
‫تای ژائو مِی!
‫♪ این درد تا روحم نفوذ می‌کند ♪
‫♪ شمشیر سردم هرگز نخواهد فهمید ♪
‫♪ بی‌اقبال، تنها می‌توانم ناامید باشم ♪
‫♪ من از رویارویی با مرگ هراسی ندارم ♪
‫♪ با جدایی‌مان، قلب‌ها می‌شکنند ♪
‫♪ زندگی بارها و بارها مرا رها کرده است ♪
‫♪ چرا همیشه مجازات کردن مرا برمی‌گزیند؟ ♪
‫♪ شمشیر را بچرخان ♪
‫♪ و پیمان را بشکن ♪
‫♪ این دیدار برای هر دوی ما اشتباه بود ♪
‫♪ شمشیر سردم هرگز نخواهد فهمید ♪
‫بریم بیرون حرف بزنیم؟
‫♪ بی‌اقبال، تنها می‌توانم ناامید باشم ♪
‫♪ من از رویارویی با مرگ هراسی ندارم ♪
‫لطفاً بنشینید.
‫فکر کردم اسلحه داری.
‫اون برای محافظت از کسی بود که دوستش دارم.
‫آلبومی از تای ژائو مِی
‫تو حتی اسم واقعی منم نمی‌دونی.
‫فراموشم کن.
‫وگرنه آخرش کشته می‌شی.
‫دستکش‌ها رو در بیار.
‫شنیدی چی گفتم؟
‫درشون بیار.
‫می‌بینی؟
‫آدم‌ها موجودات شکننده‌ای هستن.
‫خیلی زود،
‫اون می‌میره.
‫نمی‌خوام بمکی...
‫خونی رو که پاکش نکردم.
‫این خون تو رو تبدیل به یکی از اونا می‌کنه...
‫که دائم دنبال معنای وجود بگردی.
‫من قرن‌ها زندگی کردم.
‫و قرن‌هاست که مُردم.
‫اما تا به امروز،
‫هنوز نمی‌دونم
‫معنی همه‌ی اینا چیه.
‫خورشید داره طلوع می‌کنه.
‫من می‌رم بخوابم.
‫به هر حال، برای ما زمان واقعاً زود می‌گذره.
‫وقتی بیدار می‌شیم، همه چی یادمون می‌ره.
‫♪ از نور صبح لذت ببر؛ ♪
‫♪ یه گل مگنولیا بخر. ♪
‫♪ در این سفرِ... ♪
‫♪ ...عجولانه. ♪
‫♪ از نور صبح لذت ببر؛ ♪
‫♪ یه گل مگنولیا بخر. ♪
‫♪ بذار شکوفه بده... ♪
‫♪ ...توی قلبت. ♪
‫♪ تو فقط یه رهگذری. ♪
‫♪ کی می‌دونه کجا داری می‌ری... ♪
‫♪ ...میون این جمعیت شلوغ؟ ♪
‫♪ از نور صبح لذت ببر. ♪
‫♪ یه گل مگنولیا بخر. ♪
‫♪ بذار به شونه‌ات تکیه بده... ♪
‫♪ ...و غصه‌ها رو از بین ببره. ♪
‫ساعت ۷ صبحه.
‫بزن بریم.
‫واقعاً یه قایق میاد؟
‫یه قایق قرمز.
‫راسته.
‫آهنگ پیانو هم واقعیه.
‫داروی عمر طولانی هم واقعیه.
‫آپولو هم واقعیه.
‫تو هم واقعی هستی.
‫من طناب رو باز می‌کنم.
‫یه رازی دارم که بهت بگم.
‫من از اولش می‌دونستم.
‫یالا.
‫سکان به چپ.
‫به چپ.
‫و به جلو.
‫جلو!
‫خلاص.
‫سکان به راست.
‫عقب گرد!
‫عقب گرد!!
‫و به جلو.
‫جلو.
‫راه افتادیم!
‫تو حتی نمی‌دونی...
‫اسم واقعی...
‫من چیه.
‫برام مهم نیست.
‫و سنم...
‫اونم نمی‌دونی.
‫برام مهم نیست.
‫من خیلی وقت پیش مردم.
‫من یه خون‌آشامم.
‫اونم برام مهم نیست.
‫نزدیکای صبحه.
‫می‌ترسم.
‫از درد می‌ترسم.
‫پس گازم بگیر.
‫در این لحظه،
‫برای او...
‫فقط دو ساعت گذشته.
‫اما برای «هذیان‌آور»...
‫صد سال گذشته.
‫او به آخرین رویای هذیان‌آور نفوذ کرد،
‫و باعث شد حس کنه دوباره کنار مادرشه.
ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم .::9Movie.Org::. .:: @official9movie ::.
‫مترجم: اشکان هیدی
‫در آخرین لحظات عمرش...
‫او می‌فهمه که این هذیان‌آورها ‫به چی اینقدر وابسته‌ان.
‫برای همین از زبان باستانی و فراموش‌شده‌ی...
‫سینماتوگرافی استفاده می‌کنه...
‫تا آخرین گفتگو رو باهاش داشته باشه.
‫شاید ندانم در آینده چه کسی ‫خواهی شد، اما می‌دانم که...
‫همه ما زمانی کالبدی بی‌جان در تاریخ ‫بوده‌ایم. حالا، تو بیرون از پرده نقره‌ای ایستاده‌ای.
‫بدرود! گرچه این سرزمین آکنده از رنج است!
‫بدرود! گرچه این جهان از هم گسیخته است!
«تقدیم به رها بهلولی‌پور، و تمام رهایان این سرزمین»
«به‌یاد کشته‌شدگان خیزش مردمی ایران»
‫[ رســتاخیــز ]